In gesprek met Sylvia: over zorgen op afstand voor haar moeder

In gesprek met 11 januari 2024

Sylvia woont niet in de buurt van haar moeder, die zich steeds eenzamer voelt. Toch probeert zij, op afstand, zo goed mogelijk betrokken te blijven en te ondersteunen waar dat kan. Dat is niet altijd makkelijk en roept vragen en twijfels op. In dit gesprek vertelt Sylvia hoe het is om te zorgen voor een ouder die ver weg woont, hoe zij omgaat met het gevoel van afstand en hoe zij de balans probeert te bewaren tussen haar eigen leven en de zorg voor haar moeder.

Deel deze pagina:

Zorgen voor een ouder op afstand

De moeder van Sylvia woont ver weg. Dat maakt het zorgen voor haar ingewikkeld. “Ze voelt zich eenzaam,” vertelt Sylvia, “en ik voel me machteloos omdat ik niet altijd fysiek aanwezig kan zijn.” Die afstand zorgt voor een voortdurende zoektocht naar balans tussen haar eigen leven en haar rol als dochter. Het is een situatie die veel mantelzorgers op afstand zullen herkennen: betrokken willen zijn, maar niet altijd kunnen doen wat nodig voelt.

Balanceren tussen werk, gezin en zorg

Het combineren van de zorg voor haar moeder met haar dagelijkse leven vraagt veel. Sylvia heeft een baan en een gezin, die allebei tijd en aandacht nodig hebben. “Ik moet meerdere ballen in de lucht houden,” zegt ze. “En dan is er ook nog de afstand. Dat maakt het niet makkelijk.” Ze zou haar moeder vaker willen zien, maar dat lukt niet altijd. Vooral doordeweeks voelt dat soms wrang.

Contact houden is niet hetzelfde als er zijn

Sylvia heeft geprobeerd om ondersteuning in de buurt van haar moeder te vinden, via lokale diensten en gemeenschapsorganisaties. Dat bleek niet eenvoudig. “Telefonisch contact en videobellen zijn nu de manieren waarop we verbonden blijven,” vertelt ze. “Maar dat is natuurlijk niet hetzelfde als echt aanwezig zijn.” Ze bezoekt haar moeder zo vaak mogelijk, maar toch blijft het gevoel dat ze tekortschiet soms hangen.

Schuldgevoel hoort erbij

Dat gevoel gaat vaak samen met schuld. “Ik doe wat ik kan,” zegt Sylvia. “Ik kan niet constant bij haar zijn en ik heb ook mijn eigen gezin om voor te zorgen.” Haar moeder begrijpt dat en neemt haar niets kwalijk. Toch wringt het. Sylvia weet hoe eenzaam haar moeder zich voelt, en juist dat maakt het emotioneel zwaar.

Je hoeft het niet alleen te doen

Wat Sylvia helpt, is het besef dat ze het niet allemaal zelf hoeft op te lossen. Ze raadt anderen aan om hulp te zoeken in de buurt. “Lokale organisaties hebben vaak een eigen netwerk en kunnen meedenken.” Daarnaast benadrukt ze het belang van open gesprekken. Samen praten over wat wel en niet mogelijk is, en zoeken naar creatieve oplossingen. “Die gesprekken brengen ook veel,” zegt ze. “En dat is mooi.”


Ze voelt zich eenzaam en ik voel me machteloos omdat ik niet altijd fysiek aanwezig kan zijn.

Deel deze pagina:

Whatsapp Linkedin