Gestolen goed gedijt wel: het verhaal van Nel en Toinny

Nel Beekers heeft de respectabele leeftijd van 99 jaar bereikt en woont nog altijd zelfstandig. Ze heeft te maken met dementie, maar met veel ondersteuning van haar dochter en een beetje hulp van GoodDays komt ze haar dagen goed door.

Vandaag is het mooi weer. Ik stel voor om samen naar het park te gaan. In een rustig tempo duw ik haar rolstoel vooruit, zodat ze alles goed in zich kan opnemen. Te veel prikkels tegelijk kan ze niet meer aan. Onderweg draai ik haar stoel regelmatig richting bloemen die we tegenkomen, zoals lavendel, en laat haar eraan ruiken. Geuren halen herinneringen terug en zorgen altijd voor gespreksstof. Bovendien houden we allebei van de natuur. Met Nel op pad is geen straf.

Vandaag heeft ze er eerst niet zo’n zin in. Ze denkt dat het te warm is. Ik probeer haar gerust te stellen. ‘Wil jíj dan naar het park?’ vraagt ze.
Ik hoef niet per se naar het park, maar ik doe het voor Nel. ‘Jazeker,’ zeg ik. ‘Ik heb er wel zin in!’ ‘Oké,’ zegt ze, ‘dan gaan we.’

Ik merk dat het me blij maakt dat het toch gelukt is om haar mee te krijgen. Een frisse neus zal haar goed doen. Ik vul snel de thermoskan met heet water, stop een theezakje erin en, stiekem, ook een stukje zelfgebakken cake. Het tasje hang ik aan haar rolstoel. In het park staat een bankje. Wat is er leuker dan haar daar te verrassen met een kopje thee?

Normaal maken we altijd hetzelfde rondje, rechtsom. Maar vandaag doen we het anders. Vanochtend luisterde ik naar een podcast van Erik Scherder. Hij vertelde dat je dementie niet kunt stoppen, maar wel kunt vertragen. Door nieuwe indrukken op te doen, nieuwe verbindingen te blijven prikkelen. Dat kan je hele leven lang. Die gedachte neem ik mee.

Dus vandaag gaan we linksom.

En inderdaad: we zien andere dingen. Kleine kaboutertjes in een boom. Een eekhoorn. Een zwarte kat in het gras die ons verbaasd aankijkt, omdat hij ons van de andere kant had verwacht. En we zien hoe de veren van een ekster donkerpaars glanzen in de zon.

Iets verderop staat ‘ons’ bankje. Soms is het bezet en moeten we uitwijken, maar vandaag hebben we geluk. Halverwege strijken we neer. Ik schenk thee in en haal de cake tevoorschijn. Met ogen zo groot als schoteltjes kijkt Nel me ondeugend lachend aan. Die blik. Daar doe ik het voor. Ik ben eraan verslaafd geraakt.

De hele buurt kent ons inmiddels. Heel toevallig laten mensen op hetzelfde moment hun hond uit. Ze lopen naar ons toe, maken een praatje. Nel glundert van de aandacht.

Na de thee vervolgen we onze weg. Ik parkeer haar rolstoel bij het bloemenperk dat door buurtbewoners wordt bijgehouden. We komen hier bijna elke week en zien telkens andere bloemen bloeien. Ik ken veel Latijnse namen en vertel haar hoe ze heten.

Dan pak ik het snoeischaartje uit het tasje aan haar rolstoel. Iets wat we al vaker hebben gedaan, doen we vandaag opnieuw. Maar het is zaterdag en drukker dan normaal. ‘Nel,’ zeg ik, ‘ik heb je hulp nodig. Wil jij op de uitkijk gaan zitten? Als je mensen ziet aankomen, moet je me waarschuwen.’

Nel gaat rechtop zitten. Haar ogen speuren de omgeving af, scherp en alert. Ik loop de perkjes in en knip hier en daar voorzichtig een takje af. Ik kijk achterom en zie haar nog steeds gespannen en serieus op wacht zitten.

De bloemen verdwijnen in het achterzakje van de rolstoel. Als een trotse pauw rijd ik haar tevreden weer naar huis. Zelf ben ik iets voorzichtiger, want ik rijd nogal opvallend rond met de 'vangst'. Maar tot nu toe heeft Nel de hele zomer bloemen uit haar park.

Thuisgekomen staat de buurman al klaar. Hij plaagt ons en beschuldigt ons gekscherend van diefstal. Ik zet Nel in haar luie stoel en laat haar nog even nagenieten terwijl ik de bloemen in een vaas zet. Ik zet ze op een plek waar ze ze goed kan zien.

Voor de derde keer vertel ik haar dat ik volgende week een keer oversla, omdat mijn ouders 64 jaar getrouwd zijn, en dat ik de zaterdag erop weer terug ben.

‘Hoe lang denk je dat de bloemen blijven staan?’ vraagt ze. ‘Zeker een week,’ zeg ik. ‘Mooi,’ zegt ze. ‘Dan kan ik de hele week aan je denken.’

 -Toinny Lukken, gooddayer