“Ik verloor mijn baan omdat ik zorgde voor mijn partner'': het verhaal van Niels

Ik weet nog precies wanneer ik begon te voelen dat ik het niet meer kon bijhouden. Niet thuis. Niet op mijn werk. En vooral niet in mijn eigen hoofd.

Mijn partner werd steeds zieker. Een diagnose die je wereld stilzet, ook al probeer je te doen alsof het leven gewoon doorgaat. Alsof je dat kunt dragen. Alsof je sterk genoeg bent. Maar mantelzorg overkomt je. Je kiest er niet voor. Je staat op… en doet wat nodig is.

’s Ochtends trok ik mijn werkjas aan, glimlachte naar collega’s en zei dat alles “prima” ging. Maar dat ging het niet. Ik sliep nauwelijks. Ik rende tussen afspraken door naar huis om medicatie te geven. Mijn telefoon hield ik voortdurend in de gaten. Ik voelde me schuldig als ik thuis was. En schuldig als ik werkte. Langzaam begon ik te breken. Maar ik zei niets. Dat durfde ik niet.

Er heerst een stil taboe op mantelzorg op de werkvloer. Je zit er middenin, zonder het meteen te beseffen. Je wilt geen last zijn. Je wilt niet dat mensen denken dat je het niet aankunt. En al helemaal niet gezien worden als “die collega met problemen”. Dus zweeg ik. Elke dag een beetje harder.

Op mijn werk begon het op te vallen. Dat ik fouten maakte. Dat ik dingen vergat. Dat ik soms nét iets te lang bleef staren voordat ik begreep wat er van me gevraagd werd.

Ze noemden het “verminderde inzet”. Maar in werkelijkheid was het overbelasting. Pure uitputting. Verdriet dat nergens heen kon. Tot het moment kwam dat ik werd binnengeroepen. Een gesprek van nog geen tien minuten. “We moeten je contract beëindigen… het gaat niet meer.”

Het voelde alsof de laatste stoel onder me vandaan werd getrokken. Niet alleen omdat ik mijn baan verloor, maar vooral omdat niemand ooit had gevraagd: “Hoe gaat het eigenlijk met jou?”

Ik schaamde me. Ik voelde me mislukt.
Alsof ik had gefaald, thuis én op het werk. Pas nadat alles was ingestort, durfde ik het te zeggen: “Ik ben mantelzorger voor mijn partner. En ik red het niet meer.” De stilte die volgde was hard. Maar het was ook het begin van eerlijkheid.

Het had zo anders kunnen lopen. Als ik me eerder had durven uitspreken. Als de drempel lager was geweest. Als mantelzorg geen taboe was, maar iets waar ruimte voor is. Waar begrip is. Waar mensen naar elkaar omkijken.

Ik vertel mijn verhaal omdat ik niet wil dat iemand anders dit hoeft mee te maken. Mantelzorg is liefde. En liefde zou nooit een reden mogen zijn om je baan te verliezen.